فرض کن پاک کنی برداشتم

گفتی : سالهای سرسبزی ِ صنوبر را،
فدای فصل ِ سرد ِ فاصله مان نکن!
من سکوت کردم!
گفتی : یک پلک نزده،
پرنده ی پندارم
از بام ِ خیال تو خواهد پرید!
من سکوت کردم!
گفتی : هیچ ستاره ای،
دستاویز ِ تو در این سقوط ِ بی سرانجامم
نخواهد شد!
من سکوت کردم!
گفتی: دوری ِ دستها و همکناری ِ دلها،
تنها راه ِ رها شدن است!
من سکوت کردم!
گفتی : قول می دهم هر از گاهی،
چراغ ِ یاد ِ تو را در کوچه ی بی چنار و چلچله
روشن کنم!
من سکوت کردم!
سکوت کردم ، اما
دیگر نگو که هق هق ِ ناغافلم را
از آنسوی صراحت ِ سیم و ستاره نشنیدی!

برای ماندنش به خدا التماس کردم از خدا خواستم از حمایت ما رو بر نگرداند   که من بی او هیچم نیمه شب ها برایش دعا کردم   اه کشیدم ولی او رفت و خدا گریه هایم را نشنید و ندید و دعا هایم را نشنید و  مورد اجابت قرار ندادو او را برد و ان زمان بود که من از همه و هر چه داشتم بریدم  و های های گریستم و او رفت و من فقط ناظر رفتن او بودم رفتنی که هیچ امیدی به بازگشت ان ندارم ونخواهم داشت و امروز من او را برای همیشه از دست داده ام نه می توانم او را حس کنم و نه در آغوش بگیرم او رفت گر چه برایم همیشه ماندگار است         

برای آخرین بار با یک نگاه تبدار            

با التماس و خواهش خواستم بمونی تو یار

برای آخرین بار دست منو گرفتی         

سرت رو شونه من بی من ، تو جون گرفتی

به تو گفتم بمون تا برای تو بسازم                

توی دنیا یه قصری پر یاقوت و ابریشم

فقط یه بار تو دنیا تو رو دیدم تو ابرا           

دلم همیشه می گفت نمی رسی به ابرا

برای آولین بار دلم گرفت و شکست           

ولی به روش نیاورد اونیکه اونو شکست

دلم اینجا غریبه توی سینه اسیره                  

نمی رسه به آخر اینم یه نوع تقدیره

برگشتی گفتی بمون برای آخرین بار

اما دلم مرده بود برای آخرین بار