باز من تنهايم

باز من غمگينم

باز من سرگردان

از خودم ميپرسم:

به که دل بايد بست؟

به کجا بايد رفت؟

به که بايد پيوست؟

به اميني که امانت خوار است؟

يا به افسانه ي دوست؟

......... گريه ام ميگيرد..........

غضنفر مي ره ماشينش رو بيمه کنه، آقاهه بهش مي گه: خدا کنه هيچ وقت از اين بيمه استفاده نکني.

 غضنفر مي گه: الهي تو هم از اين پول خير نبيني! 

دعاي غضنفر بعد از نماز: خدايا! مواظب خودت باش!

غضنفر سوار آسانسور ميشه، ميبينه نوشته‌: ظرف
يت 12 نفر. باخودش ميگه: عجب بدبختيه‌ها! حالا 11 نفر ديگه از كجا بيارم؟ 
 
 
 

غضنفر ميره جهنم دمپاييشو پرت مي كنه توي بهشت، به خدا ميگه: برم دمپايمو بيارم؟ 
 

نصيحت غضنفر آخر عمري بچه هاشو جمع ميکنه دور خودش و به هر کدوم يه تيکه چوب ميده ميگه بشکنيد.

 همه ميشکونن … به هر کدوم 5 تا چوب بيل ميده ميگه بشکونيد. همه ميشکونن… به هر کدوم 10 تا دسته بيل ميده ميگه

بشکونيد . همه ميشکونن…! بر ميگرده ميگه پاشيد گمشيد برين بيرون جنبه يه نصيحت کردنم نداريد!!

به غضنفر ميگن نامزدي مثل چي ميمونه ميگه مثل اينه كه بابات برات دوچرخه بخره نذاره سوار شي

غضنفر ماشينش تو برف گير ميکنه زنجير نداشته ، سينه ميزنه 

 : يه روز غضنفر مي ره استخره مي ره توچهارو نيم متري و مياد بالا بعد به خودش ميگه

 اون بنا که کاشيا کف استخر را کار کرده عجب نفسي داشته.

غضنفر ميره رستوران، گارسون ميخواد بزارتش سر كار ميگه:

 غذاي امروز «كوجي پورو تياپوفو ساخارينو گلاسه» با «ليمو» است! غضنفر ميگه : «كوجي پورو تياپوفو ساخارينو گلاسه» با چي؟

دخترك شانزده ساله بود كه براي اولين بار عاشق پسر شد… پسر قدبلند بود،

پسر جوانی  يك سال بود كه عاشق دختري شده بود اما هر وقت ميخواست

كه درباره ي اين موضوع با دختر صحبت كند يا پسر تنها نبود يا دختر با رفقايش.

لحظه نبودن نيستن ها

 اگر منت مي نهي بر كلام من ، با حترام سلامت مي گويم...

و هزار گلپونه بوسه به چشمانت هديه مي دهم. قابل ناز چشمانت را ندارد.

ديروز يادگاري هايت همدم من شدند و به حرفهاي نگفته من گوش دادند.و برايم دلسوزي كردند.

 البته به روش خودشان كه همان سكوت تكراري بود و يادآوري خاطرات با تو بودن...

دست نوشته ات را مي بوسيدم و گريه مي كردم.

 زيبا ، به بزرگي مهرباني ات ببخش

كه اشكهايم دست خطت را بوسيدند. باز هم ستاره به ستاره جستجويت كردم.

ولي نيافتمت...

از كهكشان دلسپردگي من خسته شدي كه تاب ماندن نياوردي و بي خبر رفتي ؟؟

مهتاب كهكشان نيافتني من ، آنقدر بي تاب ديدنت شده ام كه دلتنگي ام را به قاصدك سپردم

و به هزار شعر و ترانه رقصان به سوي تو فرستادم.

روزها و شبها به دنبالت آمدند و تو را نديدند. قاصدك هم برنگشت.

شايد او هم شيفته نگاه مهربانت شد.

باشد، اشكالي ندارد.

تو عزيزي ، اگه يه قاصدك هم از من قبول كني ، خودش دنيايي است.

كاش ياسهايي كه برايت پرپر شدند و به سويت آمدند، دوست داشتنم را برايت آواز كنند.

كاش باران بعد از ظهرهايت، تو را به ياد اشكهاي من بيندازد.

نازنين ، هر پرنده سفر كرده اي از تو مي خواند و هر غنچه اي كه مي شكفد،

نام تو را بر زبان مي آورد. نيم نگاهي به روزهاي تنهايي ام كن و

لحظه هاي زرد و بي صداي مرا تو آبي و ترانه باران كن.

بگذار باز هم قاصدك ترانه هاي من در هواي دلتنگي تو پرواز كند.

همين حوالي بي قراري ها باز هم گلهاي بي تابي شكفته.

زيبا ، امشب ، شام غريبان عاشقانه من و تو است.

به يادت مثل شمع مي سوزم و ذره ذره وجودم آب مي شود.

تو هم به ياد بي تابي هايم شمعي روشن كن و بگذار مثل من بسوزد.

مهرباني باران ، يادم كن در هر شبي كه بي ستاره شد.

منتظرت میمانم...